کلبه آرامش

عاشقت شدم اما، این عاشقی اشتباه بودحال و روزِ من، مثل بخت و اقبالم سیاه بودتحقیر شدم، خورد شدم و تو فقط خندیدیاشکِ من یا لبخندِ تو؛ تاوان کدامین گناه بود پایم به گِل نشست؛ اما ندیدیدلم بی تو شکست، اما ندیدیهر چه داشتم دادم برای تو و عشقتتو اما جای ندادی مرا به کُنجِ قلبتمن سوختم تا که گرم شود روزگارتمن رنگ خزان شدم تا سبز شود بهارتنگاهم که میکردی به دلم قند آب می شدکوهِ غم هایم با نگاهِ تو خراب می شدمن هر چه نداشتم در عوض دوستت داشتمدر این شوریده زار، مهرت را به دلم کاشتمتو اما بی وفا با من کردی جفادست به دست دیگری و از من جداتحقیر کردنِ من خوشحالیِ این روزهای توستعیبی ندارد؛ جانِ من هنوز هم زیر پاهایِ توستگرچه شکستی دلم را و رفتی تا همیشهاما بدان تو از سنگ بودی و من از شیشهمثل سایه ای ...

چه خوش خیال بود دلم؛ عاشقِ نگاهت بود نگاهی که می کردی و دلم سر به راهت بود کاش می دانستی، نبضِ تکرارِ نفس هایِ منی کاش قدر می دانستی، آغوشم تکیه گاهت بود آروز بود برایت داشتنِ من، نگفتی اما فهمیدم منه ساده را بگو... به خاطرِ تو از دنیا هم بُریدم قول دادی فرشته باشی، گلستان کنی خانه را خودت گفتی که بهشت می کنی این ویرانه را "دوستت دارم" زیبا ترین دروغِ لب هایت بود نگاهِ گرم من اما، سایهِ اَمن شب هایت بود دستت در دستانم اما، فکرت با دیگری بود اشک هایت برای من، خنده ات با دیگری بود زندگی آموخت به من؛ قصهِ غربتِ عشق را سرنوشت رقم زد برایم، حسرتِ عشق را ویران ک...